03-06-2026 · Kris Van Loo · Paardenfotograaf
Wim Verwimp is op z’n 58e voor de tweede maal Belgische kampioen geworden. Zijn vorige titel dateert van 1994. Het voorbije decennium verdween hij van het internationaal wedstrijdtoneel en lag zijn focus bij zijn dochter Jorinde. Zij kreeg Jedai de Massa om te rijden, maar omdat er geen match was, nam vader Verwimp de teugels over. Het werd ook voor de ervaren Wim Verwimp een spannende en uitdagende reis. Met inmiddels al enkele mooie bestemmingen. Vorig jaar won hij zilver op het BK, onlangs won hij de Belgische landenprijs en het BK.
Wim is back. Is paardrijden zoals fietsen? Je verleert het niet?
Internationale wedstrijden dateren van 10 jaar geleden, al heb ik niet stilgezeten. Ik rijd nog elke dag vlot 8 paarden. Dat houdt me jong.
Wanneer dacht je aan goud?
Nooit. Echt waar. Ik ben daar tijdens de drie onderdelen van het BK geen moment mee bezig geweest. Dat meen ik. Het enige wat mij bezighield was een correcte proef rijden in alle rust en ontspanning. Ik heb nooit gedacht aan procenten en klassementen. Ik wil zo dicht mogelijk bij Jedai de Massa zijn, hij krijgt mijn volle aandacht en met de rest ben ik niet bezig.
Ook niet met het WK in augustus?
Vandaag hebben we twee vaste waarden in het team: Justin Verboomen en Larissa Pauluis. Voor de twee andere plaatsen komen meerdere combinaties in aanmerking.
Zoals jij! Zo onrealistisch is dat toch niet?
Ik ben terug in competitie, doe mijn ding en niemand gaat mijn kop zot maken. Fijn als ze me nodig hebben, in het andere geval is het ook ok. Op mijn leeftijd gaat dat niks veranderen. Ik was vorig jaar reserve op het EK in Crozet en kon me perfect schikken in mijn rol.
Als er voor de WK-selectie twijfel is of gediscuteerd moet worden over Wim Verwimp, betekent het dat hij niet goed genoeg is. In die zin ben ik helemaal niet bezig met het WK. Ik ben uitsluitend bezig met Jedai de Massa. Ik stel vast dat hij op wedstrijd slechts de helft laat zien van wat hij in zijn mars heeft. Omdat vertrouwen belangrijker is dan procenten, krijgt Jedai alle tijd die hij nodig heeft en zoek ik ondertussen naar de ideale dosering tussen spanning en ontspanning. Dat is het voordeel van ouder worden; je hebt meer geduld en niks moet. Jedai is mijn projectje dat ik tot een goed einde wil brengen en er is niemand die mij onder druk kan zetten. Jedai geeft het tempo aan en ik volg, hij leidt de dans. Om een voorbeeld te geven, wanneer we naar een internationale wedstrijd gaan, zijn we er twee dagen te vroeg. Omdat ik hem alles wil laten zien. Als Jedai ergens nieuw toekomt, wordt hij een halve meter kleiner. Daarom dat hij altijd tijd krijgt om te adapteren.
Vanwaar komt dat gedrag?
Naar mijn inschatting is dat genetisch. Jedai is van nature heel behoedzaam en bang. Al ken ik zijn voorgeschiedenis niet. Paarden zoals Jedai moeten tijd krijgen om zich te ontwikkelen in alle rust en zonder druk. Daarom dat ik niet houd van wedstrijden voor jonge paarden. Want wedstrijden betekent dat ze moeten presteren en dat is niet voor elk jong paard aangewezen. Jedai werd in Frankrijk vice kampioen bij de zesjarigen. Ik gis en speculeer nu, maar misschien was hij op die leeftijd niet klaar om te presteren? Het is bij paarden niet anders dan bij mensen, de ene heeft meer tijd nodig dan de andere. Sommigen zijn vroegrijp, anderen zijn laatbloeiers. En daar houd je rekening mee.
Wie weet bloeit Jedai over twee jaar helemaal open? Ga jij je carrière afsluiten op de Olympische Spelen van Los Angeles?
Dan ben ik 60. De Japanner Hiroshi Hoketsu was 71 toen hij deelnam aan de Spelen van Londen. Het kan dus en het zou mooi zijn. Ik heb als trainer twee Olympiades mogen meemaken. Met mijn dochter Jorinde in Rio de Janeiro en mijn leerlinge Alexa Fairchild in Tokio. Nu als deelnemer zou een droom zijn. En er is niks mis met dromen.
Een dressuurproef is overal dezelfde, of je ze nu rijdt in Lier of Los Angeles?
Dat klopt, al mag je de omgevingsfactoren niet onderschatten. Ik kan met Jedai de Massa een perfecte Grand Prix rijden. Alleen is hij heel gevoelig voor prikkels van buitenaf. Dat is vandaag onze moeilijkheid en grote uitdaging. Jedai kan de oefeningen moeiteloos rijden, maar hoe reageert hij op de setting en omgeving en hoe anticipeer ik daar op? De proef technisch rijden is nog het eenvoudigste, anticiperen op zijn reacties om alsnog een correcte proef te kunnen rijden is vandaag de grootste uitdaging. Jedai kan heel veel spanning opbouwen en daar moet ik rekening mee houden. Ik moet hem proactief aanvoelen en vervolgens in een fractie van een seconde reageren om de controle te behouden. Ik leer hem beter en beter kennen en probeer zijn onvoorspelbaarheid in te schatten.
Weet jij vooraf waar je rekening mee moet houden?
Voor 95%. Omdat ik inmiddels weet welk gevoel hij op welk moment heeft. Dat geldt voor elke pas die hij zet. Vaak voel je dat aankomen en dat vereist uiterste concentratie tot in het kleinste detail. Ik mag geen milliseconde afwezig zijn. Dit mag voor alle duidelijkheid niet lezen als een klaagzang. Jedai is zo’n mooie uitdaging dat ik geniet. We zijn zelfs beste maatjes geworden. Hij laat mij toe om hem te lezen en dat is een mooie erkenning.
Heb jij al een antwoord op elke reactie?
Inmiddels wel. Alleen, omdat zijn gevoel zo snel kan switchen, gebeurt het dat mijn antwoord te laat komt. Als we in de fout gaan, ligt dat per definitie aan mij omdat ik niet snel genoeg anticipeer en daardoor de aansluiting mis.
Is Jedai de Massa het meest vermoeiende paard dat je ooit hebt gereden?
Met voorsprong. Of noem hem het meest gecompliceerde paard. Jedai is super lief en heeft een gemakkelijk braaf en eerlijk karakter. Maar hij is ook heel, heel scherp. Dat maakt hem bang en paniekerig en dan is het aan mij om hem telkens vertrouwen te geven. Dat maakt onze samenwerking zo mooi. Een paard dat je vertrouwt is het mooiste wat je als ruiter kan overkomen.
Heeft Jedai een betere ruiter van u gemaakt?
Ja in die zin dat ik vandaag anders in de piste kom dan 10 jaar geleden. Ik volg nog meer mijn intuïtie en gevoel. Ik lees mijn paarden bewuster en beter. Jedai heeft me scherper gemaakt.
Jedai is geboren in Frankrijk en werd er als zesjarige vice kampioen. Hij werd gekocht door een Koreaan en verhuisde naar Cathrine Dufour om finaal te landen in Wiekevorst. Hoe vond Jedai zijn eindbestemming?
De Koreaanse eigenaar bracht twee paarden onder bij ons en vertrouwde Jedai toe aan Cathrine Dufour. Zij zag er een goed paard in, maar ook een tricky one. 7 Maanden later is hij naar ons gekomen.
Aanvankelijk voor Jorinde?
Jorinde had er geen match mee. Jedai was te scherp en te gevoelig voor haar en dan heb ik hem overgenomen. Waarom? Ik zag er veel kwaliteit in en dat intrigeerde mij. Jedai is de reden dat ik de draad van de competitie terug opgepikt heb. Omdat hij de moeite is om er tijd en energie in te steken. Als je terugblikt op mijn carrière, heb ik al gans mijn leven moeilijke paarden gereden. Sterker, veel paarden zijn naar mij gekomen als laatste kans. Net dat intrigeert mij. In het verleden werden zogenaamde moeilijke paarden wel eens gedwongen. Wat contraproductief werkt. Vooral zo’n paarden moeten je vriend worden. En dat word je als je naar hen luistert. Dat heeft Weltmeyer me lang geleden geleerd. Met dwingen los je niets op, oplossen doe je door te luisteren, wat vraagt mijn paard? Wat heeft het nodig? Zo kom je tot een gelijkwaardige samenwerking.
Schat de kansen van Team Belgium eens in?
Op het EK werd België vierde en was een medaille haalbaar en dat kan nu ook. Op het WK is de kans groot dat we net als op het EK van vorig jaar Duitsland, Denemarken en Groot-Brittannië op het podium zien. Na hen volgen enkele landen die aan elkaar gewaagd zijn en daar hoort België bij. We flirten met het podium. Worden we derde of vierde? In de teamcompetitie hangt veel af van de koptrekker. Hoe groot kan hij of zij het verschil maken en het teampercentage optrekken?
Europees kampioen Justin Verboomen is onze koptrekker. Wat heeft hij meer dan de rest?
Justin Verboomen heeft een waanzinnig gevoel op zijn paard. Altijd gehad, ik ken hem van vroeger. Hij kan zich als geen ander concentreren en focussen op zijn paard waarmee hij een harmonieus geheel vormt. Dat kan hij een ganse proef met veel zelfvertrouwen vasthouden. Justin is een tovenaar op een paard.
Behoudens pech wordt hij in Aken wereldkampioen?
Ik hoop het voor hem. Al zijn er nog enkele kandidaten. Dan denk ik aan Cathrine Dufour en Charlotte Fry. Naar mijn inschatting zijn zij de drie voor het podium en dan hoop ik natuurlijk dat Justin het goud pakt.
