30-07-2025 · Kris van Loo · FEI/Libby Law Photography
Fletcha van ’t Verahof en Karin Donckers zijn samen 74 jaar. Het is een leeftijd waarop je aan je pensioen denkt en zo dacht Karin Donckers er ook over. Tenminste als het over Fletcha gaat, zij zit met haar hoofd al in Los Angeles 2028 voor haar achtste Olympische Spelen. Dat zal zonder de 20-jarige Fletcha zijn. Hij nam in Aken afscheid van de sport nadat hij meer dan 10 jaar de onafscheidelijke compagnon de route was van Karin Donckers. Ze namen samen deel aan 8 internationale kampioenschappen, van EK over WK’s tot Olympische Spelen. Fletcha is daarmee het meest verdienstelijk paard van de Belgische equipe en van Karin Donckers: ‘Fletcha is met voorsprong de grootste en sterkste atleet die ik ooit op stal had.’
‘Ons eerste kampioenschap was de WEG in Caen in 2014. Fletcha was 9, we werden vijfde en dat kwam enkel omdat de bodem van de cross heel zwaar was. Door de overvloedige regenval zakten de paarden diep in de grond en kwamen doodmoe aan de meet. Behalve Fletcha, die stond nog fris aan de finish. Het zegt alles over zijn fysiek en mentaal vermogen, in combinatie met mijn management. Daardoor is hij nooit in het rood gegaan en daarmee heb ik op z’n 20e nog Aken kunnen rijden.’
'Ik ben enorm dankbaar voor de steun van Paardensport Vlaanderen en Sport Vlaanderen. Mede dankzij hen heb ik Fletcha zo lang op het hoogste niveau in de topsport kunnen houden.'
Een bom onder je kont
Karin wordt lyrisch als het over Fletcha gaat. Ze zijn de definitie van een symbiose en dat was een groeiproces: ‘Het heeft lang geduurd voor ik er echt mee kon rijden en dat ging gepaard met veel valpartijen. Fletcha was als een Ferrari, een bom onder je kont. Alleen vond ik de eerste jaren niet altijd de pedalen en handleiding om alles in de juiste banen te leiden. En die eerste jaren betekende bij Fletcha tot z’n 12 jaar. Voor die tijd heb ik me vaak afgevraagd of we het ooit wel voor mekaar zouden krijgen. Fletcha was in alles extreem, in zijn beweging en gangen, in zijn reflexen, explosiviteit en vermogen. Met andere woorden, hij was extreem….goed.’
De belangrijkste les die Fletcha me geleerd heeft, is dat je paarden kansen moet geven.
Daar was Karin Donckers vrij snel van overtuigd. De uitdaging bestond er in om al die kwaliteit tot zijn recht te laten komen en daar is een lange periode overgegaan: ‘Onder andere mijn trainer Grant Wilson heeft me daar steeds in gemotiveerd. De belangrijkste les die Fletcha me geleerd heeft, is dat je paarden kansen moet geven. Hoe lang het ook duurt. Het is bij mensen toch niet anders? Velen willen (te) snel resultaat zien en dat is nefast voor de ontwikkeling. Geef de paarden, en de mensen, de tijd die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen en te ontplooien. Het helpt natuurlijk dat ik in bijna iedereen iets zie, zowel bij paarden als bij leerlingen. Met die instelling is het mijn ervaring dat je dan bijna altijd meer kan dan je dacht. Dat heb ik van thuis meegekregen.’
Opgeven was geen optie, blijven werken de boodschap
‘Opgeven was geen optie, blijven werken de boodschap. Vroeger was het eerst werken in de stal en dan paardrijden en gisteren heb ik stro van de weide binnengehaald. Ik ben opgevoed met doorzettingsvermogen, wilskracht en daadkracht.’
Dat combineert Karin Donckers met een grote dosis horsemanship. Natuurlijk is Fletcha een uitzonderlijke atleet, al volstaat dat niet. Er is meer wanneer je op je 20e nog een perfecte cross loopt in Aken: ‘Ik zou nooit iets doen tegen het welzijn en de gezondheid van mijn paard. Daar ben ik heel consequent in. Ik heb in het verleden geleerd hoe je een paard lang in de topsport houdt. Door er goed zorg voor te dragen en er heel omzichtig mee om te gaan. Britt stopte op haar 18e, Gormley was 17, Gazelle 18. Ik zou nooit iets doen tegen het welzijn van mijn paard.’
Heel diep gezeten
‘Fletcha was vorig jaar klaar voor de Spelen van Parijs. Dat hij 19 was, zag je er niet aan. Enkele weken na Parijs werd hij Belgisch kampioen. Dit jaar kwam hij goed uit de winter en wilde ik nog enkele wedstrijden rijden en stond Aken op mijn verlanglijst. Het werd een wedstrijd uit het boekje, een cross met de vingers in de neus. Mooier kon het niet meer en dus besloot ik dat Aken voor Fletcha zijn laatste wedstrijd was. Het was een sportief afscheid in absolute schoonheid. Het scenario klopte. Alleen heb ik nadien echt heel diep gezeten. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Nooit eerder heeft een paard zo’n impact gehad op mij als Fletcha. Eén van mijn volgende kampioenschapspaarden is de elfjarige Olympic de Muze, die ook Vigo d’Arsouilles als vader heeft. Olympic is dezelfde laatbloeier. Ik had hem al lang opgegeven, ware het niet dat ik het proces met Fletcha herken en dus opnieuw veel tijd en geduld aan de dag leg. Fletcha zit nog steeds goed in zijn vel en ziet er nog altijd heel atletisch uit, maar de sport is verleden tijd. Ik blijf hem rijden, voor hem en ook voor mezelf. Omdat Fletcha mij het gevoel geeft dat alles kan en daar geniet ik elke dag van.’
